”Ik wilde meer het veld in, niet 24/7 achter een bureau zitten, maar meer met de mens omgaan, zoals bijeenkomsten met bewoners”

”Ik wilde meer het veld in, niet 24/7 achter een bureau zitten, maar meer met de mens omgaan, zoals bijeenkomsten met bewoners”

13 maart 2020 Procap nieuws 0

Met de komst van Loes als junior projectmanager, hebben wij er een zeer energieke persoonlijkheid bij. Net als menig Procapper is Loes sportief; haar passie is voetbal, daarnaast doet zij aan zwemmen, skiën en snowboarden. Wij spraken met Loes over haar studiekeuze, een jaar reizen, haar liefde voor stadsverandering en hoe Procap aan haar wensenlijstje voldoet.

Een jaar reizen

Na de HAVO en daarna nog een jaar VWO sprint, is Loes eerst op reis gegaan. Zij dacht, ‘Als ik nu niet voor langere tijd ga reizen, dan doe ik het nooit meer’. Zij begon haar reis in Sri Lanka om daar vervolgens vrijwilligerswerk te gaan doen. ‘Sri Lanka is echt een mooi land met onwijs mooie natuur. Het is alleen zo jammer om te zien hoe wij die natuur kapot maken’. Na een december-stop voor de feestdagen en haar verjaardag, vertrok zij naar Zwitserland. ‘Ik werkte daar in een hotel en was verder de hele dag op de latten te vinden.’ Na weer een korte tussenstop van 2 weken thuis, vertrok Loes naar Zuid-Afrika. ‘Daar gaf ik rekenles op een basisschool. Ik vond het zo leuk om telkens andere manieren van uitleg te proberen, net zo lang tot ze het snapten. Geweldig om die kinderen dan te zien stralen. Naast het lesgeven deden ze ook activiteiten. De kinderen wilden heel graag de zee in, ook al konden ze niet zwemmen. Dan mochten ze op mijn rug springen en liep ik tot hun knieën met ze het water in, dat vonden ze echt geweldig’. Als laatste voegde Loes Engeland toe aan haar reisperiode, ‘lekker langs de kust, fantastisch!’

Het reizen heeft Loes meer gebracht dan zij van tevoren had verwacht;
‘Ik wilde daarna meteen op mezelf wonen. Je ontwikkelt je zoveel sneller als je een tijd op jezelf bent aangewezen. Ik ben er ook achter gekomen dat ik meer van de natuur houd dan ik dacht. In Sri Lanka viel het me op dat er veel afval op straat werd gegooid, dat maakte dat ik me nog meer wil inzetten voor het klimaat’.

Sociale of technische planologie

Na het jaar reizen startte Loes met een jaartje accountancy, het rekenen vond ze leuk, maar ze miste wat. De vader van Loes is leerkracht aardrijkskunde en via hem raakte zij bekend met planologie. ‘Mijn vader was eens op zijn studeerkamer opdrachten van leerlingen aan het nakijken, ‘Ontwerp je wijk’, was de opdracht. Waar zet je rotondes neer, waar komt het ziekenhuis, etc. Dat leek me interessant om over na te denken, hier moest ik wat mee. Mijn vader zei dat ik dan eens naar de opleiding Planologie moest kijken’. Loes is toen begonnen met de bachelor technische planologie. Zij wilde de technische aspecten terug zien. De opleiding had dan ook een goede portie natuur- en scheikunde, met beton berekeningen en zwaartekracht, veel ingenieurs aspecten. Uiteindelijk miste ze toch de menselijke en culturele aspecten in de studie. ‘Ik had wat meer behoefte aan de ‘waarom’ overal achter, ‘waarom doen mensen wat ze doen, waarom werkt een aanpak in de ene stad wel en in de andere niet?’
Uiteindelijk heeft ze gekozen voor de master sociale planologie.

Groningen is thuiskomen

Na haar afstuderen in Heerenveen, vertrok Loes naar Den Haag. ‘Ik had een telefonisch gesprek voor een stage omdat ze niet genoeg mensen beschikbaar hadden om mij te begeleiden bij een baan, althans dat dacht ik. Toen ik ophing wist ik gewoon niet of ze me nou een baan hadden aangeboden of niet. Dat was heel gek, het was dus wel een baan, ik heb nog maar even teruggebeld voor de zekerheid, haha!’
Toen Loes in Den Haag ging wonen en werken kwam zij er pas achter hoeveel zij gehecht is aan Groningen. ‘Elke keer wanneer ik station Groningen binnen reed met de trein, voelde het gewoon als thuiskomen. Ik ging ook elk weekend naar huis, omdat ik mijn voetbal en vrienden daar had en beiden niet wilde missen. Dat maakte mijn heimwee naar Groningen alleen maar groter’. Gelukkig kon Loes intern overgeplaatst worden en keerde ze terug naar haar thuisbasis.

Eisenlijstje afvinken

Toen was daar afgelopen zomer Procap. ‘Een oude studiegenoot van me had connecties met Procapper Arjen Terpstra en raadde me aan eens koffie met hem te gaan drinken. Zij hadden allang door dat Procap bij mij paste. Door mijn vorige baan wist ik dat ik meer het veld in wilde, niet meer 24/7 achter een bureau zitten en meer met de mens omgaan, zoals bijeenkomsten met bewoners’.
De persoonlijke aandacht van een relatief klein bureau als Procap, sprak Loes direct aan. ‘Je bent geen nummer. De persoonlijke interesse in elkaar, de gezellige sfeer, dat je weet wat er speelt en daardoor makkelijker dingen van elkaar kunt overpakken. Dan ben je ook sneller bereid om een stapje harder voor elkaar te lopen. Toen ik mijn eisenlijstje erbij pakte, kon ik bij Procap alles afvinken, toen wist ik dat het goed zat’. 

Droomproject: Aardgasvrije wijken en stadsverandering

Loes vindt het belangrijk zich eerst breed te oriënteren bij Procap, om van al onze thema’s een beetje te snoepen. Stiekem voelt zij al wel een kleine voorliefde voor aardgasvrije wijken en stadsverandering. ‘Het is tof dat ik nu alles wat ik tijdens mijn scriptie heb onderzocht, in de praktijk kan brengen bij de Proeftuinen Aardgasvrije Wijken’. Stadsverandering is nog een openstaande droom, waarvan Loes hoopt dat ze ook binnen dat thema snel een project mag gaan doen.

Tekst: Derya Dirker 

Foto’s: Raymond Dekker